Eerste rijlesstress – Voor het eerst autorijden

voor het eerst rijles

Ik ben een gevaar op de weg. Er wordt dagelijks naar mij getoeterd als ik me op mijn fiets in het verkeer meng. En dat is geen ‘Hee, daar fietst Charmain!’-toeter, en ook geen ‘Oeh, lekker wijf!’-toeter. (Die laatste heb ik überhaupt al verdacht lang niet gehoord, bedenk ik me nu.) Neen, dat zijn van die lang aanhoudende ‘WTF doet dat mens nou?!’- en ‘Van dat soort mensen moeten ze de fiets afpakken!’-toeters.

Wat ik zo moeilijk vind aan het verkeer? Overzicht. En inschatten. Ik kom regelmatig met een geschaafde bovenarm thuis omdat ik blijkbaar toch niet zo makkelijk tussen dat paaltje en muurtje door kon fietsen. Ook de verkeersregels blijven een dingetje. ‘Geef het door, rechts gaat voor’ blijkt niet in élke situatie te gelden.

Persoonlijke taxi

Het verkeersprobleem is een van de redenen waarom ik nooit aan rijlessen ben begonnen. Een andere reden is dat ik als een prinses door mijn vriend en vader (en vriendinnen) word behandeld. Eén belletje en mijn persoonlijke taxi staat klaar.

Op zich gaat iedereen met deze excuses akkoord, behalve vriendin Sabrina. Die vind ik dat ik me niet moet aanstellen en regelde als verrassing een eerste rijles voor mijn achtentwintigste verjaardag. Heel eerlijk: er zijn cadeaus geweest waar ik enthousiaster op reageerde.

Ik ben nog nooit zo nerveus geweest op mijn verjaardag. Mijn vader hielp ook niet mee. ‘Denk eraan: deze verjaardag kan je laatste zijn!’. Om twee uur stond Ramona van Rijschool Ramona voor de deur. Ik zei dat ik liever nog niet achter het stuur wilde, maar ze vond dat ik het moest proberen, dus ik deed het. (Nog iets waar ik moeite mee heb, achter mijn standpunt blijven staan.) Na wat uitleg over het gaspedaal en de richtingaanwijzers mocht ik gaan. Zij zou zich over de koppeling, het schakelen en, heel belangrijk, de rem ontfermen.

Inschattingsvermogen

Ik reed weg. Ik reed gewoon weg! ‘Aan het einde van de straat mag je links afslaan.’ Ik sloeg linksaf met bijsturen van Ramona, want ik wist niet hoe ver je het stuur moest draaien om die bocht te kunnen maken. En dat bijsturen deed ze vaker. Want dan reed ik weer te dicht langs de berm en dan reed ik weer bijna een fietser van de sokken. Gebrek aan inschattingsvermogen zei ik toch? Ook het gaspedaal had ik niet helemaal onder controle. ‘Iets meer gas’, wisselde zich continu af met ‘rijd maar iets zachter’.

Ondertussen bleef Ramona kletsen. Waarschijnlijk om mij op mijn gemak te stellen (en dat lukte ook), maar ze weet niet dat ik geen twee dingen tegelijk kan. Óf ik reageerde standaard een minuut te laat op haar vraag, óf ik antwoordde direct en reed onbewust 20 kilometer te hard aan de verkeerde kant van de weg. Toch was het fijn dat ze gewoon bleef doorkletsen. Daardoor voelde het veel minder aan als een echte rijles en leek het soms zelfs op ‘gewoon een stukje rijden’ (met een brokkenpiloot achter het stuur). Ze gaf me het gevoel dat ik geen hopeloos geval ben.

Drempel

Uiteindelijk heb ik een uur lang door Rijssen en omstreken rondgetoerd. Vraag me niet waar ik overal heb gereden, maar ik héb gereden! Eindbestemming was het huis van Sabrina. Achteraf ben ik heel blij met mijn cadeau. De drempel voor een tweede rijles is een stuk lager nu. Ik vond het eng en moeilijk, maar toch minder eng en moeilijk dan ik had verwacht. Ik denk dat die tweede les ooit wel gaat komen.

Pluspuntjes:

  • De drempel voor een tweede rijles is wat lager nu.
  • Ik heb een uur lang gereden zonder brokken te maken.

Minpuntje:

  • Het had mijn laatste verjaardag kunnen zijn.

Eerste keer en ook de laatste keer?

Ik verwacht niet dat dit mijn laatste rijles was, want ik besef heel goed hoe handig een rijbewijs is. Ik denk alleen dat er heel veel rijlessen nodig zijn om mij in m’n eentje veilig achter het stuur te laten. 

Leave a Reply