Spanning, stress en Sinister 2 – Voor het eerst een horrorfilm kijken in de bios

voor het eerst een horrorfilm in de biosIk ben geen liefhebber van enge films. En ik vind films al snel eng. Een spannende actiefilm, een zinderende thriller of een grimmige cultfilm; gooi er een schrikmoment in, zet er een dreigend muziekje achter en ik slaap de komende drie nachten met het licht aan. Áls ik al slaap. Horrorfilms durf ik helemaal niet aan. De combinatie van hartkloppingen, angstzweet en stress doen mijn gezondheid vast niet veel goeds. Tijdens een filmavond wil ik ontspannen, niet vrezen voor mijn leven.

Toch kan ik Sinister 2 aan mijn lijst van bekeken films toevoegen. Een angstaanjagende horror – zoals de bioscoop hem beschrijft, want ja, ik keek hem in de bios. Wat mij in hemelsnaam bezielde? Of ik soms behekst ben? Neen. Nou ja, misschien wel. Door de bedenker van helweek. Die gaf me als opdracht om een grote stap uit mijn comfortzone te zetten. Iets doen wat ik echt niet durf. Een horrorfilm in de bioscoop kijken bijvoorbeeld. Als je bedenkt dat een spannende thriller thuis op de bank al buiten mijn comfortzone valt, dan weet je waar een horror in de bios zich bevindt. Ergens in het hiernamaals.

Sinister 2 is die avond de enige film die aan mijn kijkwijzereisen voldoet. Niet voor personen onder de 16 jaar – check, angst – check, grof taalgebruik – check, geweld – check, discriminatie – check. Top! In de filmbeschrijving lees ik iets over een alleenstaande moeder met zoons, afgelegen huis, nachtmerrie, schokkende tekeningen, onzichtbare vrienden en huiveringwekkende demonen. En daar geef je dan een tientje aan uit.

Met mijn vriend aan mijn zijde, een met angstzweet bedekt voorhoofd en een grote bak zoute popcorn – vriend wil liever zoet, maar op dat moment hecht ik daar weinig waarde aan – neem ik plaats in de bioscoopstoel. Ik voel me de hele avond al nerveus, maar nu de deuren sluiten, het licht dimt en de gordijnen langzaam openschuiven klopt mijn hart letterlijk in mijn keel. Ik overweeg om de zaal te verlaten, maar de wil om voor één keer géén mietje te zijn is sterker.

Na een aantal trailers in hetzelfde genre (hoef ik niet te zien, ga ik toch niet heen) begint de film. Met samengeknepen ogen gluur ik naar het grote scherm dat wel drie keer zo groot lijkt als het scherm bij een zoetsappige romcom. Bij het eerste onheilspellende muziekje – op volume 380930 – schiet mijn hartslag omhoog en stop ik mijn vingers in mijn oren. Die haal ik er pas tijdens de pauze weer uit. Oké, en voor een handje popcorn zo nu en dan. (Ik geef toe, niet zo fris.) Schrikmomenten krijg ik alleen via de stuipbewegingen van mijn vriend mee. Met dichtgeknepen oren en ogen is de film best te doen. Niet echt dapper, maar ik moet aan mijn gezondheid denken.

Na afloop ben ik bang. Ik weet niet zo goed waarom, want alle enge scenes zijn compleet aan me voorbijgegaan. Het komt denk ik door de sfeer en het nare verhaal – dat ik via de ondertiteling nog enigszins meekreeg.

Om één uur ‘s nachts zijn we thuis. Vriendlief wil slapen, ik niet. Volgens de helweekregels moet ik deze nacht doorhalen om te werken. Enthousiast probeer ik mijn lief over te halen om ook de hele nacht wakker te blijven, onder het mom van ‘routine doorbreken en samen lekker productief zijn’. Het lukt me ook nog. Dat ik absoluut niet alleen wakker durf te blijven, hoeft hij niet te weten. Om vijf uur zijn we kapot en duiken we het bed in voor wat uurtjes slaap. Met het nachtlampje aan, ja.

Pluspuntjes:

  • Ik heb iets gedaan wat ik eigenlijk niet durfde.
  • Ik las hier dat je extra calorieën verbrandt tijdens het kijken van een horrorfilm.

Minpuntjes:

  • Het nerveuze gevoel, de angst en de zenuwen vind ik verschrikkelijk. 
  • Het nerveuze gevoel, de angst en de zenuwen kosten me tien euro.
  • Het verhaal vind ik naar.
  • Zere oren.

Eerste keer en ook de laatste keer?

Yep. Ik ben niet van plan om vaker zo’n film in de bios te kijken. Ik beleef er absoluut geen plezier aan. Waarom zou ik mezelf opzettelijk bang maken?!

Leave a Reply