Angsthaas? Watje? Thrillseeker! – Voor het eerst in de Python

Ik ben geen held. Na een spannende aflevering van GTST slaap ik met het nachtlampje aan, ik ben bang voor spinnen en alles wat erop lijkt en ik durf niet in enge achtbanen. Vooral dat laatste irriteert me mateloos. Hoewel ik tijdens mijn jaarlijkse trip naar de Efteling steeds vaker in enge attracties durf (ja, de Bobbaan is best eng), kijk ik altijd van een afstandje vol bewondering naar de daredevils in de Python. Om me vervolgens rot te ergeren aan mezelf. Waarom durf ik er niet in? Wat stellen die 140 seconden nou voor? Tijdens mijn laatste bezoek aan de Efteling slofte ik een keer níet teleurgesteld langs de Python naar Station Oost, een restaurant iets verderop, om mijn frustraties weg te eten. Nee, ik sloot met heel veel pijn in mijn buik en een enorme drang om te plassen achteraan in de rij van de Python.
“Benieuwd hoe dit afloopt? Lees verder!”

Weg met die troep! – Voor het eerst op de rommelmarkt staan

De rommelmarkt. Ik heb er niet zoveel mee. Niet om te bezoeken en ook niet om er zelf te staan. En ja, dat laatste kan ik zeggen want ik heb er als kind twee keer gestaan. (OH NEE! Geen echte eerste keer dus?! Klopt.) De laatste keer dat ik er stond is al járen geleden, dus probeerde ik het afgelopen donderdag gewoon weer. Mijn eerste keer, als volwassene, spullen verkopen op de rommelmarkt. Benieuwd hoe dit afloopt? Lees verder!

Je bent een rund… – Voor het eerst vuurwerk afsteken

31 december. Mensen kijken er wéken naar uit en op de dag en nacht zelf draait het om oliebollen, champagne, oudejaarsconferences,  feestjes en… vuurwerk. Mijn laatste dag van het jaar staat daarentegen volledig in het teken van: overleven. (Oké, en oliebollen eten) Elk jaar weer. Ik ben namelijk bang voor vuurwerk. Met mijn vingers in mijn oren, een naar gevoel in mijn onderbuik en de muziek heel hard aan, sluit ik standaard het oude jaar af. Ik haat vuurwerk. Ik schrik van de knallen, vind siervuurwerk zwaar overgewaardeerd en verder is het gewoon levensgevaarlijk. Ik hoef natuurlijk niet te vertellen dat ik nog nooit in mijn leven vuurwerk heb afgestoken. Maar aangezien mijn blog de daredevil in mij naar boven haalt, deed ik het: ik stak voor het eerst vuurwerk af.  Een wondertol, volgens mij. Zonder knal. Benieuwd hoe dit afloopt? Lees verder!

Met de billen bloot – Voor het eerst naar de sauna

Voor het eerst naar de sauna - het proefmonster
Héél veel blote mensen die héél dicht bij elkaar zitten en samen héél veel zweten, en daar nog ontspannen van worden ook! Saunacomplexen. Ik heb ze altijd fascinerend gevonden. Een hele dag in m’n blootje rondlopen tussen allemaal andere naakte mensen vind ik niet zo’n prettig – laat staan ontspannen – idee. Dat er ook nog asociaal hoge temperaturen en liters zweet bij komen kijken, maakt een dagje sauna in mijn ogen nogal onsmakelijk. Maar die saunacomplexen zijn vast niet voor niets zo populair. Ik zette mijn gêne, vooroordelen en later ook mijn kleding – en ondergoed!- opzij en ging naar de sauna. Benieuwd hoe dit afloopt? Lees verder!

En weg is het vet! Of niet? – Voor het eerst corrigerend ondergoed

Voor het eerst corrigerend ondergoed - het proefmonsterSteeds meer mensen hoor ik erover, er zijn tegenwoordig ook mannenvarianten van te koop en Katy Perry gaf aan er niet zonder te kunnen: corrigerend ondergoed. Je kent het wel, van die superstrakke, vaak foeilelijke onderkleding waarin je -ik tenminste- niet dood in gevonden wil worden.

Aangezien me in korte tijd meerdere keren op de sportschool is verteld dat de corrigerende hemdjes van Action súperfijn zijn en je er kle-ding-ma-ten slanker in lijkt -en ik de hint na een aantal keren eindelijk begreep- wilde ik het toch uitproberen. Voor €3,79 kocht ik bij Action het figuurcorrigerende hemdje. Veel goedkoper dan liposuctie, veel minder zwaar dan het buikspierkwartiertje en veel prettiger dan een hele dag je buik inhouden. Dacht ik. Benieuwd hoe dit afloopt? Lees verder!

Ik ga op vakantie en neem mee: niemand! – Voor het eerst alleen op vakantie

Ik had mijn afstudeeronderzoek afgerond, moest een aantal zaken voor mezelf op een rijtje zetten, kreeg steeds vaker te horen dat ik niet zelfstandig was en voelde de drang om uit mijn comfortzone te stappen. En toen boekte ik een vakantie. Naar Lissabon. In m’n eentje.

Nooit eerder ging ik alleen op vakantie. Aangezien ik me al eenzaam kan voelen als ik alleen op mijn slaapkamer ben terwijl mijn vader beneden in de woonkamer zit en ik al een lichte vorm van heimwee voel als ik een hele dag van huis ben, is het ook nooit eerder in me op gekomen om alleen weg te gaan. Toch wilde ik het proberen. De mensen in mijn omgeving hadden weinig vertrouwen in mijn avontuur en namen mijn plan niet echt serieus. “Je verdwaalt nog in de C1000 bij je in de straat.”, “Ik zie je al zo het verkeerde vliegtuig instappen” en “Main, Lissabon is geen Rijssen, he?” Tijd om het tegendeel te bewijzen. Ik boekte. Benieuwd hoe dit afloopt? Lees verder!

1 2 3