Doe het lekker zelf(scan)! – Voor het eerst boodschappen doen met een zelfscanner

zelfscannerAl maanden tref ik ze direct bij binnenkomst aan. De zelfscanners van de PLUS (bij mij in de straat). Hoewel ik dat soort nieuwe ‘gadgets’ wel interessant vind, loop ik de zelfscanners altijd voorbij als ik de supermarkt binnenloop. Om die dingen te gebruiken moet je namelijk instructies opvolgen. En laat ik dát nou lastig vinden.

Of het nu gaat om een bouwpakket van onze Zweedse vriend of een mondelinge uitleg van een nieuwe opdracht. Weinig kans dat ik in één keer begrijp wat ik moet doen. Ik kan zo’n instructie niet snel genoeg omzetten in de juiste handeling. Helaas voor mij is de zelfbediening in opmars, en moet ik me in steeds meer situaties zelf maar redden met de benodigde apparatuur en een instructiebord.

Toen ik onlangs op het vliegveld pas halverwege de rij doorhad dat ik mijn ruimbagage zélf moest inchecken en afgeven, raakte ik lichtelijk in paniek. Gelukkig kon ik de instructies vanuit mijn plek in de rij al lezen. Toen ik uiteindelijk aan de beurt was en ik de hele reeks handelingen al twaalf keer in mijn hoofd had geoefend, bekroop mij toch nog het angstige gevoel dat het me niet zou lukken. Juist omdat ik zo tegen die dingen opzie. Maar het ging goed! Volgens mij heb ik geen gemiste vluchten veroorzaakt van de in mijn nek hijgende vakantiegangers achter mij in de rij.

Toen ik vandaag – tijdens mijn eerste helweekdag – de PLUS binnenwandelde, liep ik het zelfscanrek uiteraard voorbij. Maar ineens dacht ik aan de helweekregels ‘doorbreek je routine’ en ‘stap uit je comfortzone’. Met mijn kleine zelfbediensuccesje op het vliegveld in mijn achterhoofd, besloot ik om uit mijn comfortzone te stappen en me aan het zelfscannen te wagen. Omdat ik nogal impulsief handelde vergat ik dat ik überhaupt instructies moest opvolgen. Ik probeerde een scanner uit de houder te halen, maar dat lukte niet. Mijn wangen begonnen al te gloeien. Ik drukte op de grootste knop van de scanner die ik op het oog had. Er klonk een hoge piep en de zelfscanner zat nog steeds muurvast in zijn houder. Van schrik drukte ik op nog meer knopjes. Er volgden nog meer piepen. Nee hè. Was ik die verrekte comfortzone maar nooit uitgestapt. Net toen ik had besloten om die zelfscankrengen links te laten liggen en mijn tripje naar de supermarkt op oude, vertrouwde wijze voort te zetten, hoor ik een man achter mij zeggen: “Je moet op de startknop op het scherm klikken”. Hij wijst naar het niet te missen scherm boven mij. “O ja”, stamelde ik.

Met een winkelmandje om mijn arm, de zelfscanner geklemd in mijn hand en enkele zweetdruppels op mijn voorhoofd begin ik – vijf minuten later dan gepland – mijn boodschappen bij elkaar te zoeken. Bij het scannen van het pak crackers klonk direct de inmiddels bekende piep. Dat ging best makkelijk. Met de puntpaprika’s had mijn scanner helaas meer moeite. Pas bij de vierde zak scande hij de streepjescode. Wat een drama. Hoewel het zelfscannen bij de rest van de boodschappen wel soepel verliep en ik blij ben dat ik me nog niet aan een zelfbedieningskassa (!) hoef te wagen, loop ik het zelfscanrek voortaan gewoon weer voorbij.

Pluspuntjes:

  • Het zal vast tijd schelen als je het eenmaal onder de knie hebt.
  • Ik stond op het punt (haha) om de puntpaprika’s terug te leggen. Als dat scannen zoveel moeite kost, laat dan maar. Was de zak puntpaprika’s een pak Oreo-koekjes omhuld met witte chocolade geweest, dan had zo’n zelfscanner me voor heel wat calorieën behoed en da’s positief. (Grapje natuurlijk, voor een pak Oreo-koekjes omhuld met witte chocolade wil ik wel een halve dag scannen. Sorry, dit pluspuntje was nutteloos.)

Minpuntjes:

  • Als je het niet onder de knie hebt, dan kost het je alleen maar tijd
  • De instructies vooraf.

Eerste keer en ook de laatste keer?

Ik ben bang dat ik in de toekomst niet onder de zelfscanners en andere zelfbedieningsonzin uitkom. Tot die tijd mogen de caissières mijn boodschappen scannen.

Leave a Reply