Bekaf en bezweet: het leed dat bootcamp heet – Voor het eerst bootcamp

1531722_10203509257160918_911936938_n

Ik hou niet van buitensport. Plaatselijke regenbuitjes die Helga noch Piet voorspelde, hellingen die hoger zijn dan ze lijken, ongelijke stoeptegels die je niet ziet aankomen, modderige zandpaden waar je niet omheen kunt en niet-sportende toeschouwers die je aanmoedigen als je halfdood in de berm staat uit te hijgen; allemaal storende factoren die het sporten alleen maar zwaarder maken. En sporten moet voor mij vooral niet te zwaar zijn. Nee, dan liever die klamme sportschool. Daar weet ik tenminste waar ik aan toe ben.

Toch deed ik voor het eerst mee aan een les bootcamp. Buiten. In het bos. Niet vrijwillig uiteraard. Sportieve sportschoolmensen wisten mij op een zwak moment over te halen en twee dagen later stond ik met lood in mijn hardloopschoenen in het bos tussen de ervaren bootcampers en (sport)vriendin Sabrina die – bleek later –  over de conditie van een topsporter bleek te beschikken. Achteraf gezien was dat het moment waarop ik de handdoek – die ik later heel hard nodig had – in de ring had moeten gooien en het fanatieke clubje had moeten verlaten. Maar ik bleef en deed mee.

De warming-up bestond uit rondjes hardlopen. In de felle zon door een heuvelachtig bos. De eerste meters gingen prima, maar daarna begonnen de eerste pijntjes te komen en werd het ontwijken van dennenappels en uit de grond stekende boomwortels al een karwei op zich. Ook de juiste route aanhouden bleek lastig. Degene voor me (Sabrina met haar geheime hardloopskills) was immers niet meer in zicht. Al hijgend en meer dood dan levend sloot ik me uiteindelijk bij de rest aan, die al een tijdje op me stond te wachten.

Na de warming-up (…) liepen we naar de trimbaan. Op elk toestel moesten we een minuut lang een oefening uitvoeren om vervolgens hardlopend naar het volgende toestel te gaan. Want dat hardlopen hadden we namelijk nog niet genoeg gedaan. De oefeningen (springen, klimmen, opdrukken, rennen etc.) gingen bij mij uiteraard weer niet zo soepel. De ‘springende squats’ over hindernissen deed ik op goed geluk, bij het opdrukken was ik een haartje verwijderd van een gebroken neus en het bokspringen verving ik door om-de-bokken-heen-rennen. (Ja hallo, die dingen kwamen tot boven mijn borsten en nee ik heb nog geen hangtieten). Een beetje geluk had ik wel, want de toestellen stonden ver uit elkaar en als niemand keek kon ik smokkelen. Daar maakte ik zo nu en dan ook gebruik van. Nadat we alle toestellen hadden gehad, deden we elk toestel natuurlijk gewoon nog een keer.

Als cooling down renden we weer het verschrikkelijke rondje door het bos. Ik rende mijn benen uit mijn lijf maar kwam toch nauwelijks vooruit. Toen het einde in zicht was begon ik me weer wat beter te voelen. Ik heb het – zo goed als – overleefd! En ik ben weer een ervaring en een paar blauwe plekken rijker.

De volgende ochtend was het even de vraag of ik die nacht onder mijn dekbed had gelegen of onder de enorme banden van een vrachtwagen. Mijn hele lichaam deed pijn van de spierpijn. Toch ben ik blij dat ik ben gegaan. Als ik het allemaal iets beter zou volhouden is het een leuke les. Voorlopig houd ik het nog even bij de sportschool. Geen heuvels, boomwortels en dennenappels. Die maken het allemaal veel te zwaar. En sporten moet voor mij vooral niet te zwaar zijn.

Pluspuntjes:

  • Aan die spierpijn te voelen moet je er wel een megastrak lichaam van krijgen.
  • Als je een beetje mee kunt komen, ben je (in mijn ogen) superstoer

Minpuntjes:

  • Zwaar, zwaar, zwaar.

Eerste keer en ook de laatste keer? Als mijn conditie niet meer zo dramatisch is, ben ik weer van de partij!

 

5 Comments on Bekaf en bezweet: het leed dat bootcamp heet – Voor het eerst bootcamp

  1. Sabrina
    31 maart 2014 at 21:08 (5 jaar ago)

    Hahaha ik ben hier hardop aan het lachen!!
    En nee mensen, z

    Beantwoorden
    • Sabrina
      31 maart 2014 at 21:09 (5 jaar ago)

      Oke ik druk nu van alles tegelijk in en weet nu niet meer wat ik wilde zeggen behalve dat je stuk weer hilarisch is!
      Ga je vrijdag weer mee?

      Beantwoorden
  2. Collega Blogger
    31 maart 2014 at 21:53 (5 jaar ago)

    Super leuk stukje, Charmain. Ik heb even moeten wachten op een nieuw stukje, maar het was het weer meer dan waard! Super leuk gedaan!

    Beantwoorden

Leave a Reply