Adriaan, eat your heart out! – Voor het eerst aerial yoga

Uit: Wellness Magazine – Passie editie – jaargang 3 – nr 6 – november – december 2013

Ik ben geen acrobaat. De keren dat ik tijdens de gymles op school met een bloedneus of gezwollen lip uit de rekstokken kwam zijn niet op twee handen te tellen. Yoga is nieuw voor me. Dat zweverige leek me nooit iets voor mij. Mijn deelname aan de work­shop aerial yoga, een combinatie van luchtacrobatiek en yoga, is dan ook vrij bijzonder.

De plaatjes waren veelbelovend. Ranke meisjes die de meest onmo­gelijke houdingen op sierlijke wijze uitvoeren. Dat wil ik ook. Ik maakte een afspraak bij Bodywise in Enschede en een dag later mocht ik de doeken in. Een paar uur voor de les wierp ik nog een blik op de site van Bodywise. “Deelname op eigen risico.” Fijn. De kans dat ze me met een gebroken been en drie gekneusde ribben naar het ziekenhuis moeten afvoeren, is dus aanwezig.

Toen was het zover. Mijn medewaaghalzen deden alle drie aan yoga. Twee van hen hadden, net als ik, nog nooit in de doeken gehangen. Hun gespannen gezichten stelden me gerust. De derde had duidelijk meer ervaring. Voordat de les begon zweefde zij al door de zaal. Ik besloot haar te negeren.

In kleermakerszit met mijn handen leunend op mijn knieën en mijn ogen gesloten probeerde ik te ontspannen. “Wees bewust van je lichaam, van de ruimte om je heen.” De yoga­juf sprak met een rustgevende stem. Helaas was ik mij alleen bewust van de jeuk aan mijn rechterbovenbeen die ineens opspeelde. Negeren lukte niet, krabben wilde ik niet. Met spastische bewegingen als gevolg. Daarna volgden wat yog­ahoudingen. Het was stil in de zaal, op mijn knakkende lede­maten na.

Toen mochten we de lucht in. Na wat gestuntel hing ik uit­eindelijk op de kop in het doek. Zonder handen. Daarna volgde de ene indrukwekkende beweging na de andere. Tussendoor mochten we zweven. Sommige oefeningen waren zwaar en voelden krampachtig, terwijl ik me bij andere bewegingen als de ranke meisjes op de plaatjes voelde. De foto’s haalden me uit die waan.

Hoewel deze workshop me herin­nerde aan mijn gebrek aan sou­plesse, had ik nooit verwacht dat ik na anderhalf uur zo veel indrukwekkende oefeningen kon. De acrobaat in mij wil dit zeker vaker doen. Adriaan, eat your heart out!

Pluspuntjes:

  • Je kunt na één les al superveel indrukwekkende oefeningen.
  • Het is gewoon heel erg leuk!

Minpuntje:

  •  De spierpijn de volgende dag. Alsof iemand je finaal in elkaar heeft gemept.

Eerste keer en ook de laatste keer? Zeker niet de laatste keer. Als ik thuis meer ruimte had, kocht ik zo’n doek voor in huis. Want dat kan!

Leave a Reply